يعني بودن من تا اين حد حس اسارت بهت مي داد كه اين روزها اين همه سرخوشي... غمگين نيستم از شادي تو ، كه از بودنم به اين ناخوشايندي. هر روز ديوار رو بلندتر كردي و تنها روزنه هاي مونده رو هم يكي يكي مي بندي. ديگه مي دونم كه اون اشعار هيچ ربطي به من نداشت ، ديگه هر روز به اميد خوندنشون به سراغت نميام. آسوده باش.
